Kancelaria DKKM

16/11/2025

Możliwość testowania KSeF

KseF, czyli Krajowy System e-Faktur, to państwowa platforma do wystawiania, przesyłania, odbierania i przechowywania faktur ustrukturyzowanych w formacie XML. Od 1 lutego 2026r. system ten staje się obowiązkowy dla wszystkich przedsiębiorców w Polsce. Jego celem jest cyfryzacja fakturowania, zapewnienie autentyczności i spójności danych.
Ministerstwo Finansów, zgodnie z zapowiedziami, udostępniło w dniu 3 listopada 2025r. środowisko testowe Aplikacji Podatnika KseF 2.0 dokładnie w takim samym zakresie, jak w wersji ostatecznej. Sama aplikacja to bezpłatne oprogramowanie oferowane przez Ministerstwo Finansów, w którym podatnicy mają możliwość wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych.
Celem stworzenia i udostępnienia aplikacji było zapewnienie podatnikom możliwości korzystania z systemu bez konieczności nabywania i używania odrębnego oprogramowania do fakturowania.
Ponadto Ministerstwo Finansów udostępniło środowisko testowe, które umożliwia podatnikom przeprowadzanie prób działania systemu bez konieczności wprowadzania rzeczywistych danych na fakturach testowych. Zastosowanie danych fikcyjnych pozwala przedsiębiorcom zapoznać się ze strukturą e-faktury, zakresem pól obowiązkowych oraz funkcjonalnościami systemu. Jednocześnie, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, możliwe jest ich zgłaszanie, co ma na celu maksymalne ograniczenie liczby błędów przed ostatecznym uruchomieniem KSeF.

Jakie możliwości daje Aplikacja Podatnika KSeF?
Funkcjonalności dostępne w Aplikacji Podatnika to m.in.:
• wystawianie, odbieranie oraz przeglądanie faktur zgodnie ze strukturą logiczną FA(3);
• zarządzanie uprawnieniami;
• pobieranie certyfikatów (po uprzednim zawnioskowaniu);
• generowanie i obsługę tokenów;
• dostęp do faktur wystawionych w trybie offline;
• pobieranie UPO dla faktur.

Moduł Certyfikatów i Uprawnień

Udostępniony w dniu 1 listopada 2025r. Moduł Certyfikatów i Uprawnień (MCU) umożliwia zarządzanie uprawnieniami w Krajowym Systemie e-Faktur, składanie wniosków o certyfikaty oraz ich pobieranie na potrzeby korzystania z systemu. Certyfikaty pozawalają na wystawianie i odbieranie faktur w imieniu podatnika, dlatego Ministerstwo Finansów zwraca uwagę na konieczność zachowania ostrożności przy korzystaniu z KSeF oraz dostępie do MCU.

Testowa Aplikacja Podatnika KSeF 2.0 w zakresie certyfikatów i uprawnień, ponieważ również oferuje takie funkcje - działa niezależnie od udostępnionego MCU. Oznacza to, że działania wykonywane w środowisku testowym aplikacji nie mają wpływu na uprawnienia ani certyfikaty nadane w Module Certyfikatów i Uprawnień od 1 listopada 2025r.

Zgłaszanie problemów i błędów
Resort finansów podkreśla, jak istotne jest korzystanie z wersji testowej aplikacji przed rozpoczęciem obowiązkowego stosowania KSeF.
W przypadku problemów czy wątpliwości podatnicy mogą zgłaszać błędy lub uwagi dotyczące działania Aplikacji Podatnika KSeF 2.0 poprzez formularz dostępny na stronie KSeF (https://ksef.podatki.gov.pl/formularz/

Poniżej zamieszczony został link do Aplikacji Podatnika KSeF 2.0:
https://web2te-ksef.mf.gov.pl/web/

19/08/2025

Działalność w mieszkaniu – co można wliczyć w koszty?

Przedsiębiorca ma możliwość prowadzenia działalności gospodarczej
w miejscu zamieszkania, wykorzystując do tego całe mieszkanie lub jego część.

Zgodnie zasadą, kosztami uzyskania przychodów są wydatki poniesione
w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania bądź zabezpieczenia ich źródła, z wyłączeniem tych, które zostały ustawowo wyłączone. Oznacza to, że kosztami uzyskania przychodów mogą być wszelkie racjonalne
i uzasadnione nakłady związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Niezwykle istotne jest to, że związek między poniesieniem wydatku
a osiągnięciem przychodu lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w każdym przypadku.

Przy prowadzeniu działalności gospodarczej w domu, przedsiębiorca może zaliczać do kosztów uzyskania przychodów w działalności gospodarczej wydatki na czynsz, media oraz część odsetkową raty kredytu, ale co istotne, tylko w części, w jakiej wydatek ten związany jest z prowadzoną działalnością.

Istotnym faktem jest, że ustawa o PIT nie uzależnia możliwości podatkowych wydatków poniesionych na czynsz czy media od wyodrębnienia pomieszczenia, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza.

Potwierdza to interpretacja indywidualna dyrektora Krajowej Izby Skarbowej z dnia 21 grudnia 2017r. (znak: 0114-KDIP3-1.4011.361.2017.1.ES).

Czynsz za lokal
W sytuacji, gdy część czynszu za mieszkanie może zostać uznana za koszt uzyskania przychodu, przy jego kalkulacji stosuje się współczynnik określający udział powierzchni wykorzystywanej na potrzeby działalności gospodarczej w całkowitej powierzchni mieszkania.
Opłaty za media
Wydatki na media – takie jak energia elektryczna, woda, ścieki czy gaz – również mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile są związane
z prowadzoną działalnością gospodarczą. W takim przypadku zasadne jest zamontowanie oddzielnych liczników umożliwiających dokładny pomiar zużycia.

Wydatki na telefon i internet

W przypadku wydatków na telefon możliwe jest wyodrębnienie – na podstawie bilingów – kosztów rozmów związanych z działalnością gospodarczą. Tego rodzaju wydatki mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Dopuszczalne jest również nabycie telefonu przeznaczonego wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej. Wówczas zarówno abonament, jak i koszty rozmów telefonicznych mogą stanowić koszty uzyskania przychodów jako bezpośrednio związane z działalnością.
Podobnie, możliwe jest założenie lub zakup internetu w mieszkaniu w celu wykorzystania go na potrzeby prowadzonej działalności. Wydatki ponoszone z tego tytułu – o ile wynika to z faktur wystawionych na działalność gospodarczą – mogą być w całości zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Odsetki od kredytu na zakup mieszkania

Odsetki od kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup mieszkania, które następnie zostaje w części wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów – proporcjonalnie do powierzchni przeznaczonej na działalność.

Ważne! Kosztów uzyskania przychodów nie stanowi amortyzacja mieszkania lub amortyzacja części mieszkania (w przypadku wprowadzenia do ewidencji środków trwałych).

Podatek od nieruchomości

Jeśli przedsiębiorca przeznaczy część mieszkania na potrzeby działalności gospodarczej, powinien liczyć się z obowiązkiem opłacania podatku od nieruchomości według wyższych stawek.

Stawki podatku ustalane są przez radę gminy w drodze uchwały, przy czym maksymalne stawki nie mogą przekroczyć rocznie:

• od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków – 1,38 zł od 1 m(2) powierzchni,
• od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 34 zł od 1 m(2) powierzchni użytkowej.

W sytuacji, gdy prowadzenie działalności gospodarczej nie wpływa istotnie na sposób użytkowania lokalu mieszkalnego (np. informatyk pracujący z laptopem w pokoju lub kuchni), działalność może być prowadzona bez konieczności dodatkowych formalności.
Natomiast w przypadku, gdy działalność wymaga zmiany warunków korzystania z części lokalu (np. przekształcenie pokoju w gabinet lekarski), może zaistnieć obowiązek zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania do właściwego urzędu gminy lub miasta oraz opłacania podatku według wyższych stawek.
Podatek może wzrosnąć nawet wtedy, gdy np. jeden pokój zostanie przeznaczony wyłącznie na potrzeby działalności – nawet bez remontu czy przebudowy lokalu.
Ważne! Podatek od nieruchomości, naliczony od części mieszkania przeznaczonej na działalność gospodarczą, może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.
Ujęcie w księdze na podstawie dowodów wewnętrznych

Dla udokumentowania niektórych kosztów (wydatków) możliwe jest sporządzenie dowodów wewnętrznych – dokumentów opatrzonych datą oraz podpisami osób bezpośrednio ponoszących wydatki. Takie dowody mogą dotyczyć m.in. kosztów czynszu, energii elektrycznej, telefonu, wody, gazu i centralnego ogrzewania – w tej części, która przypada na działalność gospodarczą. Podstawą do sporządzenia dowodu wewnętrznego jest dokument potwierdzający pełną wysokość ponoszonych opłat.

Podstawa prawna:
• art. 22, art. 23 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.)
• art. 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 707)
• obwieszczenie ministra finansów z 25 lipca 2024 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2025 (M.P. z 2024 r., poz. 716)
• § 13 rozporządzenia ministra finansów z 23 grudnia 2019 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. z 2019 r., poz. 2544 ze zm.)

26/06/2025

Zwrot kosztów opłat parkingowych dla pracowników zwolniony od podatku

W trakcie realizowania obowiązków służbowych pracownicy korzystają z prywatnych samochodów, a związane z tym wydatki – nie tylko na paliwo, ale również na parkingi czy opłaty za przejazdy drogami płatnymi – są zwykle refundowane przez pracodawcę. Powstaje jednak pytanie: czy taki zwrot poniesionych kosztów stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy? Organy podatkowe przez długi czas prezentowały w tej kwestii rozbieżne stanowiska. Jednak jedna z najnowszych interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przynosi korzystne rozstrzygnięcie zarówno dla zatrudnionych, jak i dla pracodawców.
Przedmiotem zapytania skierowanego przez podatnika do organu podatkowego była kwestia dotycząca prawidłowego sposobu rozliczania wydatków ponoszonych przez pracowników na opłaty parkingowe oraz autostradowe, w kontekście prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdu (tzw. kilometrówki),
a także pytanie, czy zwrot tych kosztów stanowi przychód pracownika, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Wnioskodawca wskazał, że pracownicy firmy, realizując obowiązki służbowe, często wykorzystują własne pojazdy prywatne. Z każdym
z pracowników zawierana jest umowa na używanie samochodu prywatnego do celów służbowych. W związku z odbywanymi podróżami, po stronie pracowników powstają różne koszty – m.in. związane z zakupem paliwa, ubezpieczeniem pojazdu, jego przeglądami, płynami eksploatacyjnymi, a także opłatami za parkowanie oraz korzystanie z płatnych odcinków autostrad.
Spółka dokonuje zwrotu wydatków eksploatacyjnych na podstawie prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdu (tzw. kilometrówki). Wątpliwości pojawiły się jednak w odniesieniu do zwrotu innych kosztów, takich jak opłaty parkingowe czy za przejazd autostradami. W związku z tym, firma zwróciła się z pytaniem, czy tego typu wydatki powinny być rozliczane w ramach kilometrówki, oraz czy ich zwrot stanowi przychód pracownika, który należałoby opodatkować, czy może jednak korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego.
W ocenie spółki:
• zwrot wydatków poniesionych na parkingi czy przejazdy autostradami nie powinien być rozliczany w ramach kilometrówki,
• zwrócone wydatki za powyższe nie powinny być doliczane do przychodów opodatkowanych z tytułu stosunku pracy
u pracowników.
Organ zgodził się ze stanowiskiem spółki w obu poruszonych kwestiach. Podkreślił, że zgodnie z ustawą o PIT, przychód pracownika obejmuje rzeczywiste korzyści, które otrzymuje, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych z art. 21 Ustawy o PIT. Pracodawca jako płatnik ma obowiązek naliczania i pobierania zaliczek na podatek dochodowy w trakcie roku.
W odniesieniu do pierwszego pytania spółki, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem ministra pracy i polityki społecznej z 29 stycznia 2013 r. dotyczącym podróży służbowych pracowników sfery budżetowej, koszty takie jak opłaty za parking czy autostrady nie są częścią kosztów przejazdu rozliczanych według tzw. kilometrówki. Pracownik może natomiast otrzymać ich zwrot, jeśli poniósł je w związku z podróżą służbową i odpowiednio je udokumentował, a pracodawca je uznał.
Wśród innych niezbędnych wydatków związanych z podróżą służbową, określonych lub uznanych przez pracodawcę znajdują się m.in. opłaty za bagaż, przejazd płatnymi drogami, postój w strefie płatnego parkowania czy miejsca parkingowe.
Konsekwencją powyższego jest to, że zwrot pracownikowi dodatkowych udokumentowanych wydatków poniesionych w czasie trwania podróży służbowej, związku z wykorzystaniem osobistego samochodu, stanowi dla pracowników przychód ze stosunku pracy. Jednak będzie on zwolniony z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a. Dlatego też spółka jako płatnik nie będzie zobowiązana do obliczenia i pobrania podatku dochodowego od zwróconych pracownikom wydatków.
Choć każda sytuacja podatkowa wymaga indywidualnej analizy, warto zapoznać się z stanowiskami organów podatkowych, aby zrozumieć, w jakim kierunku zmierzają ich decyzje. Niekiedy zdarzało się, że organy nakładały obowiązek opodatkowania przychodów pracowników w związku ze zwrotem wydatków poniesionych w trakcie pracy. Jednak ta interpretacja pokazuje, że kwestia nie jest jednoznaczna.

Podstawa prawna:
• art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.)

12/05/2025

Duplikat faktury

W obrocie gospodarczym często zdarza się, że wystawiane są duplikaty faktur — zazwyczaj w sytuacjach, gdy oryginał nie dotarł do odbiorcy lub został zagubiony. Duplikat to ponownie wystawiona faktura, która musi zawierać oznaczenie „duplikat” oraz datę jej ponownego wystawienia. Choć ustawa o podatku od towarów i usług nie precyzuje dokładnego terminu na wystawienie takiego dokumentu, powinno się to odbyć bez zbędnej zwłoki. Kluczowe dla podatników pozostaje to, w jaki sposób wystawienie duplikatu wpływa na ich rozliczenie podatkowe.

Brak lub utrata pierwotnej faktury

Skutki podatkowe różnią się w zależności od tego, czy duplikat został wystawiony z powodu zagubienia przez podatnika pierwotnej faktury, czy też dlatego, że faktura pierwotna nigdy do niego nie dotarła.

W pierwszym przypadku samo otrzymanie duplikatu nie rodzi skutków podatkowych, gdyż transakcja została już rozliczona na podstawie faktury pierwotnej, która później została później utracona. W związku z tym duplikat należy umieścić w dokumentacji w miejsce utraconej faktury.

Inaczej należy postąpić, gdy faktura pierwotna w ogóle nie została dostarczona do podatnika. W takim przypadku duplikat uznaje się za zwykłą fakturę, przy czym należy pamiętać, że jego data wystawienia może się różnić od daty wystawienia pierwotnej faktury.

Data poniesienia kosztu

W podatku dochodowym za dzień poniesienia kosztu uznaje się:
• dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury lub na podstawie innego dowodu – w przypadku ksiąg rachunkowych,
• dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu – w przypadku księgi przychodów i rozchodów.

To oznacza, że podatnik ujmie koszt podatkowy wynikający z duplikatu faktury w dniu, w którym duplikat został wystawiony.

Podatek od towarów i usług

1. Transakcje krajowe
Podatek naliczony z tytułu faktur zakupowych może zostać odliczony najwcześniej w rozliczeniu za okres, w którym faktura została faktycznie otrzymana przez podatnika. W przypadku, gdy faktura pierwotna nie dotarła do podatnika – otrzymanie duplikatu uprawnia podatnika do odliczenia podatku z niego wynikającego dopiero w momencie jego otrzymania (wystawienia) – lub nie później niż za jedne z trzech kolejnych okresów rozliczeniowych.

2. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Od 1 lipca 2023 roku nie ma już obowiązku posiadania faktury dokumentującej wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, aby móc skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego. Oznacza to, że VAT należny i naliczony z tytułu WNT rozlicza się w tym samym okresie, w którym powstał obowiązek podatkowy. W efekcie, nawet jeśli faktura pierwotna nie została jeszcze otrzymana, podatnik jest zobowiązany do rozpoznania transakcji i wykazania podatku należnego, a jednocześnie przysługuje mu prawo do odliczenia VAT naliczonego w tym samym okresie. Dzięki temu rozliczenie VAT pozostaje neutralne. Późniejsze otrzymanie duplikatu faktury nie wpływa już na rozliczenia podatku od towarów i usług.

3. Import usług
W przypadku importu usług, brak faktury od kontrahenta nie zwalnia podatnika z obowiązku wykazania VAT należnego, przy czym nie odbiera mu jednak prawa do odliczenia podatku naliczonego. Na podstawie art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy o VAT, prawo do odliczenia powstaje w dacie powstania obowiązku podatkowego, pod warunkiem, że podatnik dokona uwzględnienia kwoty podatku należnego z tytuł tych transakcji w deklaracji podatkowej.
Brak faktury nie stoi na przeszkodzie odliczenia VAT naliczonego w tym samym okresie, co rozpoznanie VAT należnego. Późniejsze otrzymanie duplikatu faktury potwierdza jedynie prawidłowość dokonanego rozliczenia.

Podstawa prawna:
• art. 22 ust. 5d i 6b ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.)
• art. 86 ust. 1 i nast. ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.)

18/03/2025

Zmiany w ustawie o rachunkowości

Zgodnie z poprzednim stanem prawnym, podmioty takie jak osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa
w spadku, spółki jawne osób fizycznych, spółki partnerskie oraz przedsiębiorstwa w spadku działające na podstawie ustawy o zarządzie sukcesyjnym, mające siedzibę lub miejsce zarządu w Polsce, były zobowiązane do prowadzenia ksiąg rachunkowych i stosowania przepisów ustawy o rachunkowości, pod warunkiem że ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość 2 000 000 euro
w walucie polskiej. Jednak w wyniku zmiany przepisów ustawą z dnia 6 grudnia 2024 r. limit ten został podniesiony, co spowodowało zmniejszenie liczby podmiotów zobowiązanych do prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Najważniejsze zmiany

Najistotniejszą zmianą jest podniesienie limitu obowiązkowego prowadzenia ksiąg rachunkowych przez niektórych podatników do równowartości 2 500 000 euro. Ponadto, w ramach ujednolicenia pojęcia przychodów netto ze sprzedaży stosowanego w ustawie o rachunkowości usunięto z niego kategorię przychodów z operacji finansowych.

Zmiany te mają zastosowanie po raz pierwszy do roku obrotowego rozpoczynającego się po dniu 31 grudnia 2024r.
Powyższe zmiany oznaczają, że przedsiębiorcy opodatkowani podatkiem dochodowym od osób fizycznych mogą w 2025r. prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, jeśli ich przychody za rok 2024 nie przekroczą 2,5 mln euro.

Pozostałe zmiany:

1. Wprowadzono do słowniczka pojęcie jednostki mikro, jednostki małej, średniej oraz dużej – dotychczas były one definiowane w odrębnych przepisach ustawy o rachunkowości. Zmiana ta ma na celu bardziej czytelne zdefiniowanie pojęcia takich jednostek oraz warunków uzyskiwania i utraty przez nie tego statusu.

2. Podniesiono progi finansowe dla wskazanych wyżej jednostek:
• dla jednostki mikro: 2 000 000 zł w przypadku sumy aktywów bilansu oraz 4 000 000 zł w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów
i produktów na koniec roku obrotowego;
• dla jednostki małej: 33 mln zł w przypadku sumy aktywów bilansu oraz
66 mln zł w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów;
• dla jednostki średniej: 110 mln zł w przypadku sumy aktywów bilansu oraz 220 mln zł w przypadku przychodów ze sprzedaży;
• dla jednostki dużej: powyżej 110 mln zł w przypadku sumy aktywów bilansu oraz 220 mln zł w przypadku przychodów netto ze sprzedaży.

3. Zdefiniowano przychody netto ze sprzedaży towarów i produktów jako:

• przychody ze sprzedaży towarów i produktów, z uwzględnieniem dotacji, opustów, rabatów i innych zwiększeń lub zmniejszeń, bez podatku od towarów i usług oraz innych podatków bezpośrednio związanych
z obrotem – w przypadku jednostek innych niż wymienione poniżej,
• przychody z umów z klientami, o których mowa w MSR – w przypadku jednostek stosujących MSR,
• składkę przypisaną brutto – w przypadku zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji,
• sumę pozycji I, IV, VII, VIII i XI w rachunku zysków i strat określonych
w załączniku numer 2 do ustawy – w przypadku instytucji kredytowych,
• przychody w rozumieniu ram sprawozdawczości stosowanej przez jednostkę, na podstawie których sporządzane są sprawozdania finansowe.

Podstawa prawna: ustawa z 6 grudnia 2024 r. o zmianie ustawy o rachunkowości, ustawy o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r., poz. 1863)

06/02/2025

Polska Klasyfikacja działalności

PKD jest umownie przyjętym, uporządkowanym pogrupowaniem rodzajów działalności, jakie realizują podmioty gospodarcze.

W dniu 1 stycznia 2025r. została wprowadzona do stosowania w statystyce, ewidencji, dokumentacji i rachunkowości oraz w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej, Polska Klasyfikacja Działalności, zwana PKD 2025.

Do 31 grudnia 2026 r. można stosować klasyfikację PKD 2007 do działalności oznaczonej zgodnie z tą klasyfikacją przed 1 stycznia 2025r. Po 1 stycznia 2025 r., podmioty składające wnioski o zmianę wpisu w CEIDG mogą stosować klasyfikację PKD 2007 do działalności, którą zarejestrowano przed tym dniem, ale tylko do momentu wprowadzenia zmian w tym wpisie. Z kolei podmioty, które są zarejestrowane w KRS lub krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej i składają wniosek o zmianę wpisu między 1 stycznia 2025 r. a 31 grudnia 2026 r., stosują klasyfikację PKD 2025. Warto zaznaczyć, że podmioty, które we wpisie jako kod PKD mają wskazany kod 93.29.Z, według PKD 2007 i które po 1 stycznia 2025 r. nie złożą wniosku o zmianę wpisu w CEIDG lub wniosku o zmianę w zakresie dotyczącym zmiany przedmiotu działalności w KRS lub krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej, mogą stosować ten kod nie dłużej niż do 31 grudnia 2025.
Należy zwrócić uwagę, że do wniosków o wpis w CEIDG lub krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej, które zostały złożone przed 1 stycznia 2025 r., - stosuje się przepisy obowiązujące przed tym dniem.
Natomiast do postępowań o wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym albo o zmianę wpisu w zakresie dotyczącym przedmiotu działalności w tym rejestrze, wszczętych i niezakończonych przed 1 stycznia 2025 r. – stosuje się przepisy obowiązujące od 1 stycznia 2025r.

Podstawa prawna: rozporządzenie Rady Ministrów z 18 grudnia 2024 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2024 r., poz. 1936)

04/01/2025

Nowa ulga podatkowa dla pracodawców zatrudniających żołnierzy.

12 listopada 2024r. w życie weszły przepisy ustawy z dnia 1 października 2024r. o zmianie niektórych ustaw w celu wsparcia przedsiębiorców, którzy zatrudniają żołnierzy Obrony Terytorialnej lub żołnierzy Aktywnej Rezerwy. Nowe regulacje umożliwiają skorzystanie z tzw. ulgi dla zatrudniających żołnierzy.
Ulga ta pozwala przedsiębiorcom odliczyć określone kwoty od podstawy opodatkowania, co ma zachęcić do zatrudniania osób pełniących służbę wojskową.

Kto ma prawo do skorzystania z ulgi?
• Przedsiębiorcy prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, opodatkowani skalą podatkową lub podatkiem liniowym,
• Podatnicy CIT uzyskujący przychody inne niż z zysków kapitałowych opodatkowane „klasycznym” CIT.
• Pracodawcy zatrudniający żołnierzy WOT lub żołnierzy Aktywnej Rezerwy.

Od kiedy można korzystać z ulgi?
• Podatnicy podatku dochodowego będą mogli skorzystać z ulgi po raz pierwszy w rozliczeniu za rok 2025, czyli stosując ją do dochodów osiągniętych od 1 stycznia 2025r.
• Podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych, których rok podatkowy jest inny niż kalendarzowy i rozpoczął się przed
1 stycznia 2025r. a zakończy po 31 grudnia 2024r., w związku z tym ulga będzie miała zastosowanie po raz w rozliczeniu za rok podatkowy rozpoczynający się bezpośrednio po tym roku.

Ulga dla pracodawców zatrudniających żołnierzy przysługuje w wysokości:
• 12 000 zł, jeżeli zatrudniony żołnierz WOT lub Aktywnej Rezerwy pełni co najmniej 1 rok nieprzerwanie terytorialną służbę wojskową lub służbę w aktywnej rezerwie;
• 15 000 zł, jeżeli zatrudniony żołnierz WOT lub Aktywnej Rezerwy pełni co najmniej 2 lata nieprzerwanie terytorialną służbę wojskową lub służbę w aktywnej rezerwie;
• 18 000 zł, jeżeli zatrudniony żołnierz WOT lub Aktywnej Rezerwy pełni co najmniej 3 lata nieprzerwanie terytorialną służbę wojskową lub służbę w aktywnej rezerwie;
• 21 000 zł, jeżeli zatrudniony żołnierz WOT lub Aktywnej Rezerwy pełni co najmniej 4 lata nieprzerwanie terytorialną służbę wojskową lub służbę w aktywnej rezerwie;
• 24 000 zł, jeżeli zatrudniony żołnierz WOT lub Aktywnej Rezerwy pełni co najmniej 5 lat nieprzerwanie terytorialną służbę wojskową lub służbę w aktywnej rezerwie.

Informacje dodatkowe dotyczące nowej ulgi:
• Ulga ta jest stosowana w zeznaniu rocznym – podatnik będzie musiał w nim podać takie dane jak numery PESEL zatrudnianych żołnierzy oraz liczbę miesięcy i lat nieprzerwanej służby wojskowej.
• Kwota odliczenia przysługuje na każdego zatrudnionego żołnierza, który jest zatrudniony na umowę o pracę, któremu w myśl tej umowy przysługuje wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia. Wyjątkiem są w tym przypadku wspólnicy spółek dokonujących odliczenie.
• Odliczona kwota nie może przekroczyć wysokości dochodu osiągniętego przez podatnika – w przypadku poniesienia straty lub osiągnięcia dochodu, który nie pozwala na odliczenie całej przysługującej ulgi, podatnik będzie miał prawo dokonać odliczenia w ciągu 5 kolejno po sobie następujących lat podatkowych.
• Niektórzy podatnicy będą posiadać możliwość podwyższenia określonych w ustawie limitów odliczeń o określone współczynniki:
- w przypadku mikro i małych przedsiębiorców – podwyższenie kwot o 1,5;
- w przypadku podatników niebędących mikro- lub małymi przedsiębiorcami, którzy przez cały rok będą zatrudniać w ramach stosunku pracy co najmniej 5 pracowników, w przeliczeniu na pełne etaty – podwyższenie o 1,2.
• Jeżeli podatnik zatrudniał żołnierza w ramach stosunku pracy przez niepełny rok podatkowy, wówczas prawo do odliczenia przysługiwało będzie w wysokości 1/12 kwoty za każdy pełny miesiąc kalendarzowy tego zatrudnienia.
• Powyższa wysokość odliczenia dotyczy zatrudnienia jednego żołnierza – w przypadku zatrudnienia powyżej jednego żołnierza, kwoty te odpowiednio się sumują.
• Warunek dotyczący okresu służby ustala się na dzień 31 grudnia roku podatkowego lub w przypadku podatników CIT – na ostatni dzień roku podatkowego, albo na ostatni dzień zatrudnienia tego żołnierza w roku podatkowym, przy czym przy ustalaniu okresu pełnienia służby bierze się pod uwagę również okresy sprzed wejścia w życie ustawy wprowadzającej ulgę.
• Na żądanie organów podatkowych, podatnik może być zobowiązany do przedstawienia zaświadczeń, oświadczeń oraz innych dowodów niezbędnych do ustalenia prawa do odliczenia.

Podstawa prawna:
• art. 1-2 ustawy z 1 października 2024 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wsparcia przedsiębiorców zatrudniających żołnierzy Obrony Terytorialnej lub żołnierzy Aktywnej Rezerwy (Dz. U. z 2024 r., poz. 1585)

02/01/2025

12/12/2024

Z wielką radością i wdzięcznością informujemy, że Kancelaria DKKM została wyróżniona w prestiżowym konkursie „Orły Rachunkowości”! Otrzymaliśmy zaszczytną ocenę 9,5, co jest dla nas ogromnym sukcesem i potwierdzeniem wysokiej jakości usług, które świadczymy na co dzień.

Chcielibyśmy serdecznie podziękować organizatorom konkursu za to wyróżnienie oraz wszystkim naszym klientom i współpracownikom za zaufanie i wsparcie. To dla nas motywacja do dalszego rozwoju i doskonalenia.

Jesteśmy dumni, że możemy pomagać w prowadzeniu biznesów naszych klientów i dziękujemy za każdą możliwość współpracy!

07/11/2024

Przedłużenie terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego w związku z powodzią dotyczących podatków: PIT, CIT, VAT.

Do dnia 30 kwietnia 2025r. został wydłużony termin zapłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, które osiągają przychody z działalności gospodarczej, należnych:
• od sierpnia do grudnia 2024r. dla podatników rozliczających się miesięcznie;
• za III i IV kwartał 2024r. dla podatników rozliczających się kwartalnie.

Przedłużono również termin zapłaty podatku od przychodów z budynków należnego za miesiące od sierpnia do grudnia 2024r.
Mianowicie, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, także zryczałtowany podatek dochodowy o osób fizycznych za okres od 1 sierpnia do 31 grudnia 2024r. pobierane przez płatników muszą zostać przekazane do 30 kwietnia 2025r.

Deklaracje roczne muszą zostać złożone do 31 stycznia 2025r. w przypadku zakończenia prowadzenia przez płatników działalności w okresie od 19 września do 31 grudnia 2024r.

Wydłużony został również termin zapłaty ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych do dnia 30 kwietnia 2025r., należnego od sierpnia do grudnia 2024r. dla podatników opłacających ryczałt miesięcznie oraz za III i IV kwartał 2024r. dla podatników opłacających ryczałt kwartalnie .

Z kolei do 31 marca 2025r. przedłużono termin zapłaty zaliczek na CIT należnych tak samo jak w przypadku powyższych terminów oraz podatku od przychodów z budynków należnego za miesiące od sierpnia do grudnia 2024r.
Również do 31 marca 2025r. podatnikom CIT, których rok podatkowy nie jest rokiem kalendarzowym, przedłużono termin do zapłaty podatku oraz złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu.

Pozostałe ważne zmiany:
• O 3 miesiące przedłużeniu uległ termin zapłaty ryczałtu od dochodów spółek, czyli CIT estoński, przypadający we wrześniu lub w październiku 2024r.
• do 25 stycznia 2025r. przedłużone zostały terminy zapłaty podatku VAT, przypadające w okresie od 19 września do 31 grudnia 2024r.
• do 25 listopada 2024r. przedłużono członkom grupy VAT terminy do złożenia deklaracji, informacji podsumowujących, ewidencji JPK, w okresie od 19 września do 31 października 2024r.

Co istotne, przedłużenie powyższych terminów ma zastosowanie wyłącznie do grupy podmiotów, spełniających łącznie następujące warunki:
1. są poszkodowanymi w rozumieniu Ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi,
2. mają siedzibę, zarząd bądź miejsce zamieszkania na terenie gminy dotkniętej powodzią, o której mowa w rozporządzeniu w sprawie wykazu gmin, w których są stosowane szczególne rozwiązania związane z usuwaniem skutków powodzi z września 2024r. oraz rozwiązań stosowanych na ich terenie,
3. prowadzą działalność gospodarczą na terenie gminy poszkodowanej.

Dodatkowo do 31 stycznia 2025r. przedłużony został termin do zgłoszenia o zwolnieniu, zeznania podatkowego dla podatników podatku od spadków i darowizn, przypadający w okresie od 19 września do 31 października 2024r. Do tego samego terminu podatnikom podatku od czynności cywilnoprawnych przedłużono termin do złożenia deklaracji w sprawie PCC oraz zapłaty PCC w okresie od 19 września do 31 października 2024r.

Przedłużenie przedłużenie powyższych terminów ma zastosowanie wyłącznie do grupy podmiotów, spełniających łącznie następujące warunki:
1. są poszkodowanymi w rozumieniu ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi ,
2. mają siedzibę, zarząd lub miejsce zamieszkania na terenie gminy poszkodowanej, o której mowa w w rozporządzeniu w sprawie wykazu gmin, w których są stosowane szczególne rozwiązania związane z usuwaniem skutków powodzi z września 2024r. oraz rozwiązań stosowanych na ich terenie

Podstawa prawna: rozporządzenie Ministra Finansów z 19 września 2024 r. w sprawie przedłużenia niektórych terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego w związku z powodzią we wrześniu 2024 r. (Dz. U. z 2024 r., poz. 1390).