19/03/2020
იმედი არ მოგვიშალოს ღმერთმა 🙏
ოთახში ოთხი სანთელი ენთო. ისინი მშვიდად იწოდნენ და ნელ-ნელა დნებოდნენ.
ირგვლივ ისეთი სიჩუმე იყო, რომ ალის ხმა ისმოდა, რომელშიც, მათი ლაპარაკის
გარკვევა შეიძლებოდა.
პირველმა სანთელმა თქვა:
- მე სიმშვიდე ვარ. სამწუხაროდ ადამიანებს ჩემი გაფრთხილება არ შეუძლიათ. ამიტომ,
მე ჩავქრები. - და მართლაც, მისი ალი ჩაქრა.
მეორე სანთელმა თქვა:
- მე რწმენა ვარ. სამწუხაროდ, არავის ვჭირდები. ადამიანებს, ჩემს შესახებ, არაფრის
გაგონება არ უნდათ. ამიტომ, არანაირი აზრი არა აქვს, რომ ვენთო. -ძლივს მოასწრო
ამის თქმა და ჩაქრა.
დამწუხრებული ხმით, მესამემ თქვა:
- მე სიყვარული ვარ. ძალა აღარ შემწევს, რომ წვა გავაგრძელო. ადამიანები არ
მიფრთხილდებიან. მათ არ შეუძლიათ სიყვარულის არც გაცემა, არც მიღება. - და ეს
სანთელიც ჩაქრა.
ამ დროს ოთახში ბავშვი შემოვიდა. როდესაც ჩამქრალი სანთლები დაინახა, შეეშინდა
და დაიყვირა:
- რას აკეთებთ?! თქვენ უნდა ენთოთ! მე სიბნელის მეშინია - და ტირილი დაიწყო.
ამ სანახაობით აღელვებულმა, მეოთხე სანთელმა ბავშვს უთხრა:
-ნუ გეშინია და ნუ ტირი! ვიდრე მე ვანათებ, შეგიძლია დანარჩენი სამი სანთელიც
აანთო.
მე, იმედი ვარ.